Zwitserland dag 8 14 juli 2025

Het hotel waar we nu logeren is best wel netjes. In onze ogen, Enjoy-niveau.  De buitenkant is leuk beschilderd, maar niet met de bekende gemzen, dennen enz. Maar leuke gekleurde lijstjes om de ramen. De muren in de gangen zijn wel nog  met nostalgische taferelen gedaan. Heeft toch wel iets.  We slapen in een dependance aan de overkant van de straat.  
Het eten is prima, had ik geloof ik al verteld. Zaterdag waren er nog Duitse bussen aan gekomen. Geen probleem.    
Maar gisteren waren er Engelse gasten. Het volume steeg toen, maar de akoestiek was gelukkig niet zo slecht als in het vorige hotel. Daar kon je amper een gesprek voeren. De Engelsen waren met de trein gekomen (5 minuten lopen bergaf). Een auto met aanhanger van het hotel bracht de bagage na.    
Vanmorgen zaten we bij drie heel “gezellige” mensen aan het ontbijt. Ze zeiden niets. Kregen  dus geen meningsverschil.   Vandaag staat de mooiste trein reis op het programma. Met  de Berninaexpres naar Tirano in noord Italië.  Helaas miezert het een beetje.
Als we op het station zijn wordt er een groepsfoto gemaakt. Piet maakt iemand, deze keer een dame, tot captain.  Hij gaat met de bus en Rina naar Tirano.    
Dan vertelt hij aan de groep (wij wisten het al) dat wij eerste klas mochten reizen, omdat dit onze “tweede” huwelijksreis was. Ik voelde me best wel opgelaten!   Ik moet wel bekennen dat ik het heerlijk rustig vond. De rest van het gezelschap zal er zeker nog over gesproken worden. Er zouden daar toch geen stiltes vallen.  
We hadden de hele coupé  voor ons alleen! We hadden ook meer beenruimte en in plaats van vier waren er drie plaatsen naast elkaar. Wij zaten tegenover elkaar. Best prettig. Maar bij de eerste stop werd de rest van de coupé gevuld met Engelsen. Weg rust!          
We maken verschillende slingers en kijken dan op het stukje spoorrail waar we net op zaten. Zo klimmen we langzaam omhoog. We stijgen van ruim 500 meter naar 2250 meter. Af en toe zitten we in de wolken.   We zien wandelaars “sjravelen” door  het natte bos.  Een van de vele tunnels  is in 1902 gemaakt . 1300 mensen hebben er vier jaar aan gewerkt! Hij was 4 kilometer lang en toen ze bij elkaar uitkwamen, zaten ze er vijf centimeter langs. 
Om kwart  over tien krijgen we de eerste verrassing . We krijgen allemaal een pakje kruidenthee! Maar een kwartiertje later wordt het nog leuker. We krijgen een blikje in de vorm van de Berninatrein gevuld met hartjes chocolaatjes. Leuke verrassing ! Bij de Palugletscher wordt er 10 minuten gestopt om foto’s te maken. Daar is een restaurant waar je alleen te voet of met de trein kunt komen.      
Dan beginnen we  aan de afdaling. Dat voel je natuurlijk goed in de oren. Sommige stukken gaan stapvoets . Ook loopt een deel van het traject gewoon langs de weg.    
We krijgen te horen dat er in Zwitserland nog 7 dalen Italiaans praten.  
De Engelse gasten wisselen zich af met een dutje!        
Vlak voor het einde van de rit krijgen we nog een spectaculair stukje. De trein draait een heel rondje en gaat onder een mooie oude brug verder.        
Wat een prachtige natuur! De sneeuwvlaktes en de gletsjers, maar ook de ruige rotspartijen en de groene grasvelden. Die er ondanks de rotsachtige ondergrond vrij strak uitzien . (uiteraard met wat glooiingen door de onderliggende rotsen).
Precies op de afgesproken tijd arriveren we in Tirano. En daar schijnt de zon!! De trein rijdt gewoon over een plein in het centrum voor de  kathedraal langs! De zon schijnt en het  is 28 graden!  Wat een indrukwekkende rit, zelfs in de regen!
Dan pikt Piet ons op hij zwaait met de Italiaanse vlag. Voor ons duidelijk dat we in Italië zijn. Hij brengt ons naar het restaurant waar hij voor ons gereserveerd heeft. We genieten daar van een heerlijke lunch en gaan dan op zoek naar een bank om euro’s te pinnen.
Even verder kon ik nog een mooie blouse  scoren!  Altijd goed! Als we weer bij elkaar zijn, wordt er weer een groepsfoto gemaakt. Voor we bij de bus zijn, 100 meter verder, zijn we een echtpaar kwijt. Ze hebben gelukkig het nummer van Piet en het komt helemaal goed.
We rijden nu min of van meer langs de spoorlijn terug. Er worden nog een paar extra stops gemaakt om foto’s te maken. In St.Moritz nog een toiletstop en dan verder naar het hotel.    
Moe, maar zeer tevreden over deze mooie dag! 
Tot morgen en groeten 

Tilly en Wim