Rondje Limburg, dag 9, van Dilsen naar Grathem

Hallo allemaal, 

even ter verduidelijking , ik schrijf  tussendoor ”in de pauze” altijd  een stukje. ‘S avonds zou ik me dat niet meer kunnen  herinneren  en ben ik daar echt te moe voor! Wel genieten we van jullie reacties !                                                      
 

We zijn vandaag echt met de kont in de boter gevallen. Wel alles zeventiger jaren (met schrootjes) maar tot in de puntjes in orde! Gisteren hadden we een goed adres, maar vandaag nog beter. Gezellig echtpaar, prachtig zeer royaal huis en een geweldige tuin.                                               Als we een kwartier binnen zijn, komen   de andere gasten.  Nadat we kennis hebben gemaakt, krijgen we de kamer te zien en de badkamer.  Overal ligt het huis vol Perzische tapijten. Natuurlijk delen we de badkamer met de andere gasten.                                            Een lekkere douche doet dan wonderen.        Intussen haalt  Mieke, onze gastvrouw, al wat speelgoed voor de kinderen.                                                       We mogen na het douchen in de serre gaan zitten voor het eten. Een voorgerecht van tomaat en mozzarella met stokbrood. Daarna gebakken stukjes kip en gebakken aardappeltjes. Salade van witte kool en wortel en gewone sla als groente. Een ijsje als toetje . Een heerlijke maaltijd. In een restaurant kon het niet beter smaken! Heel apart, de andere gasten kookten hier hun eigen maaltijd!

Na het eten gaan we in de tuin zitten en krijgen nog  een kop koffie met cake. We bespreken nog de route voor morgen. We kunnen al afkorten door via de achtertuin te starten.                                                  Mieke vertelt dat haar zoon straks de honden komt brengen. Ze houdt niet zo van honden, maar voor je zoon doe je alles. Maar ze mogen niet in huis en ook niet in de tuin! Ze krijgen de garage ter beschikking.  En dan naar af en toe uitlaten. Maar als  ze komen, mogen ze toch lekker over het gras rennen. Maar ze luisteren goed. Die beestjes zullen het hier best goed krijgen.                                Intussen heeft Chris de tafel gedekt in de serre. Als Mieke en haar zoon naar binnen gaan, komt Chris met een complete maaltijd aan zetten!. Zo hoort dat als je je honden uit logeren brengt! Krijg je bij een hondenpension ook (grapje). 
Na weer een super ontbijt, (de mensen sloven zich echt uit, vandaag weer zelfgebakken brood en eigengemaakte aardbeien jam of streekproducten), vertrekken we in de motregen, wat heerlijk aanvoelt richting Maaseik.  
Op een bospad staat een Belgische auto met een man er in.  Van de andere kant komt een Nederlandse auto met alleen een dame erin. Ze stappen beide uit, begroeten elkaar en gaan samen verder. Een stiekeme date? Wie weet? Fantaseer maar…..

Een snelwegfietspad is het vervolg van onze route. Officieel voor een kort stukje en dan mogen we weer het bos in. Maar dit loopt zo lekker, dat we er op doorlopen tot in Maaseik, waar we tegen half elf aankomen.

De gemeentewerkers zijn bezig om de blikjes op te rapen rond een boom. Ik wilde er een foto van maken, maar dat hoefde niet. Totdat ik zei, dat het een bewijs was dat gemeenteambtenaren echt werken! Het begon ook nog te gieten!  De Maasvallei is de streek waar we doorlopen. Uiteraard langs de Maas, die hier als grens fungeert. Hier en daar wordt gevist. Ook komen er enkele plezierboten voorbij.   Als we langs een camping komen zegt een man; ik heb jullie toch al eerder gezien bij de outlet?

Als we door een recreatiegebied gebied lopen, is er aanmerkelijk  meer zwerfvuil! We vinden dat we echte Belgische vlaai verdiend hebben. Maar helaas, de horeca in Geistingen en in Kessenich is dicht. Dan maar Limburgse vlaai in Thorn. Wat opvalt, is dat de verschillende strandjes helemaal leeg zijn.

We verlaten nu België. Geen betonwegen, het Belgische taaltje, maar vooral het stopwoordje “amai” wat je om de andere zin hoort.

We lopen langs de jachthaven, veel witte bootjes van zwart geld denk ik. Ook komt er een Maashotel langs gevaren. In de verte de koeltorens van de Clauscentrale in Maasbracht. Voor ons de basiliek van Thorn. Dus nog even…… maar helaas.Als we 10 minuten gelopen hebben, wordt het moerassig. We moeten over een pad van twee plankjes breed lopen. De wheelie past er niet eens op. Dan zegt Wim, ik denk dat we verkeerd zijn!  Terug gaan is verder. Het pad wordt steeds modderiger en de stemming zakt. Als we dan door een hekje moeten, waar de wheelie afgekoppeld moet worden en helemaal rechtop er door geduwd worden, terwijl bij Wim die zoemende steekdbeestjes om zijn hoof dansen, vloekt Wim zelfs. Nu hebben we zeker de vlaai verdiend als we in het mooie witte stadje Thorn aankomen en kruisbessenvlaai met schuim met koffie nemen, is het leed geleden!            Als ik aan het schrijven ben, kijkt Wim even o de site van de bank. Het ABP en de staat zijn heel tevreden hoe we bezig zijn. Daarom hebben ze nog wat bijgestort.        Grathem, het einddoel van vandaag komt in zicht. We kunnen de weg afkorten, maar omdat we pas om vijf uur verwacht worden, doen we dat niet. Maar goed ook, want we worden dan getrakteerd op een zeldzaam stukje natuur, langs de Uffelse Beek. Overal staan voorlichtingsborden  over de vogels, de bijen en de bomen. Super genieten!  Een groot minpunt: het verkeer op de A2 die hier in de buurt ligt. Even met een wandelaar gesproken, die zei dat het een cadeautje was dat je er bij kreeg. Maar dat hadden we natuurlijk liever niet. 
Bij ons slaapadres worden we hartelijk ontvangen door Nelly en Bert. Het blijkt dat hij het insectenhotel heeft gemaakt dat wij bewonderd hebben langs de Uffelderbeek. Nelly heeft lasagne gemaakt en die kunnen we om zes uur eten, gewoon bij hun aan tafel. Maar eerst douchen! 
 
Dit was het spaubek journaal voor vandaag. Tot morgen 

groetjes. Wim en Tilly